De Acute:Chronische ratio (A/C Ratio) van Tim Gabbett

Share

Trainers en coaches moeten de trainingsbelasting dagelijks balanceren. Een hoge trainingsbelasting verbetert de fysieke fitheid van spelers, en verlaagt dus de kans op blessures. Aan de andere kant, een te hoge trainingsbelasting zorgt weer voor een verhoogde kans op blessures. Door deze tegenstrijdige consequenties van een hoge belasting, balanceren trainers en coaches dagelijks op een dun lijntje. Zoals we hebben gezien in de laatste blog, geeft de blokperiodisering van Verheijen geen inzicht in waar de grens tussen deze twee factoren ligt. Gelukkig heeft Tim Gabbett een theorie ontwikkeld, genaamd de A/C Ratio die wel inzicht geeft in de optimale belasting voor jouw team! In de blog van vandaag bespreken we dan ook zijn model.

Voorkomen van blessures

Om meer inzicht te krijgen in de balanceer act van trainer en coaches, is het belangrijk om na te gaan wanneer blessures vaak optreden. Hierbij is het gevonden dat blessures vaak optreden als de fysieke belasting op de spelers zwaarder is dan dat het lichaam aankan1. Of in Gabbett zijn woorden: wanneer de belasting waaraan een speler wordt blootgesteld hoger is dan waar hij/zij in de afgelopen periode op is voorbereid, dan verhoogt dit de kans op blessures. Dit betekent dat we naar de relatieve belasting in plaats van de absolute belasting gaan kijken: 20km rennen geeft geen informatie over de kans op een blessure. Of de persoon die 20km heeft gelopen in de afgelopen weken vaker soortgelijke afstanden heeft afgelegd, of helemaal niet heeft hardgelopen, gaat meer informatie over het blessurerisico geven.

Acute Load vs Chronische Load (A/C Ratio)

Nu blijft de vraag echter: hoe gaan we dit in de praktijk meten? Hierbij komen de termen acute belasting en chronische belasting handig van pas. De belasting waaraan de spelers wordt blootgesteld wordt ook wel de ‘acute belasting’ genoemd (gedefinieerd als de gemiddelde belasting van de afgelopen 7 dagen). De belasting waar de speler voor voorbereid is om aan te kunnen wordt ook wel de ‘chronische belasting’ genoemd (gedefinieerd als de gemiddelde belasting van de laatste 28 dagen). Als we de ratio tussen deze twee variabelen berekenen, ook wel de AC-ratio genoemd, kunnen we nagaan of de belasting waaraan de spelers zijn blootgesteld hoger is dan de belasting waarop zij zijn voorbereid. Daardoor kunnen we dus ook bepalen of zij een verhoogde kans op een blessure hebben.

Betekent dit dat de acute belasting nooit hoger mag zijn dan de chronische belasting? Nee! Het verbeteren van de fysieke fitness van de spelers vereist namelijk dat de spelers worden blootgesteld aan een hogere belasting dan dat zij gewend zijn, anders treden er geen trainingseffecten op. Daarom moedigen wij het juist aan om te streven naar een hogere acute belasting dan de chronische belasting. Als de acute belasting echter 50% hoger is dan de chronische belasting, dan is er een verhoogde kans op blessures!2 Wil je de fitheid van je spelers verhogen? Zorg er dan voor dat je acute belasting ongeveer 30% hoger is dan de chronische belasting2. Zodoende zorg je ervoor dat je langzaam de fitheid van je spelers verhoogt, zonder dat zij een verhoogde kans op blessures hebben!

Er is echter nog een laatste aspect dat een verhoogde kans op blessures met zich mee brengt: een te lage belasting. Als de spelers niet aan voldoende belasting wordt blootgesteld, zullen er detraining effecten optreden. Hierdoor zal de fysieke fitheid van je spelers achteruit gaas, en zijn spelers dus minder goed bestand tegen hoge belastingen. Om detraining effecten te voorkomen, moet de acute belasting niet lager dan 80% van de chronische belasting zijn.

De Sweet Spot van de A/C Ratio

Door gebruik te maken van de zojuist uitgelegde drempelwaarden, ontstaat er een ‘sweet spot’: de optimale belasting voor jouw team (zie afbeelding)! Hoewel deze sweet spot erg nuttig is om de optimale belasting voor jouw team te bepalen, zijn er ook enkele bedenkingen bij deze theorie. Dit model geeft geen inzicht in hoe je de optimale trainingsbelasting moet bereiken. Welke oefeningen moet ik uitvoeren, en met welke arbeid/rust balans ga ik de oefeningen uitvoeren? En moet ik lange of korte sprints uitvoeren om de optimale sprint meters voor mijn team te bereiken? Dus hoewel deze theorie een goede manier is om de optimale belasting voor je team te bepalen, geeft het geen uitsluitsel over welke oefeningen je moet doen om de fitheid van je spelers te verhogen.

De andere beperking van deze theorie is dat de drempelwaarde (AC-ratio tussen de 0.8 en 1.5), helaas, geen magische getallen zijn. Dit betekent dat wanneer een spelers een AC-ratio van 1.2 heeft, dit niet automatische betekent dat er geen blessure op zal treden (zou het wel een heel stuk makkelijker hebben gemaakt). Andersom, leidt een AC-ratio van 1.6 ook niet automatisch tot een blessure. De drempelwaarden moeten worden gezien als richtlijnen, en kunnen je ondersteunen in de beslissing om de trainingsbelasting aan te passen. Zie je bijvoorbeeld dat een spelers de training als zwaarder ervaart dan normaal (met behulp van de RPE-formulieren)? Of zie je dat de beweegkwaliteit van de spelers achteruitgaat? Deze factoren, samen met de AC-ratio, kunnen je ook ondersteunen om je trainingsbelasting aan te passen. Het geheel is altijd groter dan de som der delen!

Conclusie

Door de belasting waaraan de spelers worden blootgesteld (acute belasting) te vergelijken met de belasting waarop de spelers zijn voorbereid (chronische belasting), is de theorie van Gabbett een zeer praktische tool om de optimale trainingsbelasting te bepalen. Deze theorie geeft echter geen inzicht in hoe deze optimale belasting dient te worden bereikt. Bovendien, zijn de drempelwaarden geen magische getallen en moeten daarom alleen als richtlijnen worden gebruikt.

Referenties

  1. Foster, C. (1998). Monitoring training in athletes with reference to overtraining syndrome. Medicine & Science In Sports & Exercise. 1164-1168
  2. Hulin, B.T., Gabbett, T.J., Lawson, D.W., Caputi, P., Sampson, J.A. (2016) The acute:chronic workload ratio predicts injury: high chronic workload may decrease injury risk in elite rugby league players British Journal Sports Medicine; 50; 231-236.